ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਪਰਤ ਕੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇੱਕ ਕਿੱਲੇ ਦੇ ਨੈੱਟ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਖੀਰੇ ਦੀ ਖੇਤੀ

ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਡੇਢ-ਪੌਣੇ ਦੋ ਸਾਲ ਬਿਤਾ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਪਰਤੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਡੇਢ ਕਿੱਲੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਿੱਲੇ ਵਿੱਚ ਨੈੱਟ ਹਾਊਸ ਲਾ ਕੇ ਖੀਰੇ ਦੀ ਖੇਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਿਰਲੇਖ ਦੇ ਯੂਟਿਊਬ ਚੈਨਲ ਲਈ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੀ ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਤਜਰਬੇ, ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਦੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਸਕੂਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਕੈਨੇਡਾ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਦੇ ਨੌਕਰੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 30 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਦਾ ਫਾਰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵੱਲ ਬਣੀ, ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕਈ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ-ਦੋ ਵਧੀਆ ਚੱਲ ਵੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬੇਬਾਕੀ ਨਾਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਉਹ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਗਏ:

“ਜੇ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਕੁਝ ਅਲੱਗ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੱਲ ਝੂਠ ਆ।”

ਸੋਚ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉੱਥੇ 18-20 ਡਾਲਰ ਪ੍ਰਤੀ ਘੰਟਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜਿੰਨਾ ਇੱਥੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਕਮਾ ਲਵਾਂਗੇ। 27 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਵਰਕ ਪਰਮਿਟ ’ਤੇ ਗਏ; ਧੀ ਉਦੋਂ ਡੇਢ ਕੁ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪਤਨੀ ਤੇ ਧੀ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸੀ।

ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਐਲਐਮਆਈਏ (LMIA) ਆਧਾਰਿਤ ਵਰਕ ਪਰਮਿਟ ’ਤੇ ਇੱਕ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈੱਫ਼ ਵਜੋਂ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਓਪਨ ਵਰਕ ਪਰਮਿਟ ਲੈ ਕੇ ਇੰਪਲੌਇਮੈਂਟ ਸਟੈਂਡਰਡਜ਼ ਐਕਟ ਤਹਿਤ ਕੇਸ ਕੀਤਾ। ਕੇਸ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਹ ਵਿਆਜ ਸਮੇਤ 16,582 ਡਾਲਰ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣੇ, ਪਰ ਰਕਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਪਨੀ ਬੈਂਕਰਪਸੀ ਫਾਈਲ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਬਰ ਵੀ ਚਲਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਲੰਮੇ ਘੰਟੇ ਲਾ ਕੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਲਗਭਗ 8,000 ਡਾਲਰ ਤੱਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਸਹੁਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਸਟਰਕਸ਼ਨ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਪਸੀ ਚੁਣੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤਰਕ ਹੈ:

“ਮੈਂ 25,000 ਨੂੰ ਜ਼ੀਰੋ ਸਮਝਦਾ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ ਨੂੰ ਰਿਲੈਕਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈਗਾ।”

ਧੀ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਬੁਲਾਉਣ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਪਲ ਰਹੇ ਬਹੁਤੇ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਕੱਲਾਪਣ ਵੀ ਖਟਕਦਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਦੋਸਤਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚਾ ਪੰਜਾਬ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪਰ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੱਖੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।

ਨੈੱਟ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਖੀਰੇ ਦੀ ਖੇਤੀ

ਕੈਨੇਡਾ ਬੈਠਿਆਂ ਖੇਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਬੱਸ ਤਸੱਲੀ ਸੀ ਕਿ ਡੇਢ ਕਿੱਲਾ ਹੈ, ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਭੁੱਖੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ। ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਭੀ ਲਾਈ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀ ਵੇਚੀ। ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੇ ਕਣਕ ਬੀਜਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਣਕ-ਝੋਨੇ ਨਾਲ ਡੇਢ ਕਿੱਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਲ ਦਾ ਡੇਢ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੈੱਟ ਹਾਊਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।

ਨੈੱਟ ਹਾਊਸ ਤੇ ਪੌਲੀ ਹਾਊਸ ਨੂੰ ਉਹ “ਪ੍ਰੋਟੈਕਟਿਡ ਖੇਤੀ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਫਾਇਦੇ ਹਨ:

• ਕੁਦਰਤੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾਅ: ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਖੜ੍ਹੀ ਫ਼ਸਲ ਗੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਨੈੱਟ ਹਾਊਸ ਅੰਦਰ ਫ਼ਸਲ ਮੀਂਹ-ਗੜਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
• ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਦੀ ਥਾਂ: ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਢਾਈ ਫੁੱਟ ਉਚਾਈ ਹੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਨੈੱਟ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਠ ਫੁੱਟ ਤੱਕ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, “ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਿੱਲੇ ਨੂੰ ਅੱਠ ਕਿੱਲੇ ਬਣਾ ਲਏ।”

ਹੁਣ ਤੱਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਖੀਰਾ ਲੱਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੀਜ 3 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, 4 ਜੁਲਾਈ ਤੱਕ, ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਟੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਰਚਾ ਕੱਢ ਕੇ ਲਗਭਗ ਚਾਰ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ, ਜਿੰਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਕਿੱਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਖ਼ਰਚੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿਸਾਬ ਅਜੇ ਲਾਉਣਾ ਬਾਕੀ ਸੀ। ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਬਿਆਨ ਹਨ; ਅਜਿਹੀ ਖੇਤੀ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਜ਼ਮੀਨ, ਫ਼ਸਲ, ਮੰਡੀ ਅਤੇ ਤਜਰਬੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਨੈੱਟ ਹਾਊਸ ਉੱਤੇ ਸਰਕਾਰ 50 ਫ਼ੀਸਦੀ ਸਬਸਿਡੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਢਾਂਚਾ 25-30 ਸਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਬੱਸ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮੁਰੰਮਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਖੀਰਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੀਰਾ ਹੀ ਲੱਗੇਗਾ; ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਲਾਲ-ਪੀਲੀ ਸ਼ਿਮਲਾ ਮਿਰਚ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਚੁਣੌਤੀਆਂ: ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ਰਮ

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਸੀ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਡੇਢ ਕਿੱਲੇ ਨਾਲ ਜ਼ੀਰੋ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਕੁਝ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਕੱਠੇ ਸਕੂਨ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਘੱਟ ਖਾ ਲਵਾਂਗੇ।

ਦੂਜੀ ਚੁਣੌਤੀ ਆਪਣੀ ਝਿਜਕ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਸੜਕ ’ਤੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਬਜ਼ੀ ਆਪ ਵੇਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਦਿਨ ਬੜਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਕੀ ਸੋਚੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਲਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਇੱਥੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਹੈ ਕਿ ਇੱਜ਼ਤ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ, ਬੰਦੇ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਸਲਾਹ

ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਵਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜ਼ਮੀਨ ਕਿੰਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਕੋਲ ਪਿੱਛੇ ਘਰ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਕੈਨੇਡਾ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁੱਖ ਸਲਾਹਾਂ:

• ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਐਲਐਮਆਈਏ ਨਾ ਲਓ: ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉੱਥੇ ਹਰ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਪੈਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਐਲਐਮਆਈਏ ਵੇਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਰੁਜ਼ਗਾਰਦਾਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
• ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਚ ਕੇ ਨਾ ਜਾਓ: ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ, ਪਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਵਜੂਦ ਰੱਖੋ, ਭਾਵੇਂ 50 ਗਜ਼ ਦਾ ਪਲਾਟ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੀ ਪਤਾ ਅਗਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ ਮੁੜਨਾ ਹੋਵੇ।
• ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸੋਚ ਲੈ ਕੇ ਪਰਤੋ: “ਜੇ ਕੈਨੇਡਾ ਤੋਂ ਮੁੜਨਾ, ਮਾਇੰਡ ਸੈੱਟ ਬਿਜ਼ਨਸ ਵਾਲਾ ਕਰਕੇ ਮੁੜਿਓ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਨੌਕਰੀ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਲਈ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹਨ।
• ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਛੱਡੋ: “ਸ਼ਰਮ ਇੱਥੇ ਹੀ ਤਾਰ ਲਓ, ਚਾਹੇ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਤਾਰ ਲਓ, ਤਾਰਨੀ ਤਾਂ ਪੈਣੀ ਹੈ।”

ਗੱਲਬਾਤ ਵੇਲੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੂੰ ਪਰਤਿਆਂ ਲਗਭਗ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਪਰਿਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਜਾਂ ਪਰਤਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਇੱਕ ਜ਼ਮੀਨੀ ਤਜਰਬਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।