ਰਾਮਪੁਰਾ ਫੂਲ ਤੋਂ ਮੁਹਾਲੀ-ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ: ਫੂਡ ਡਿਲੀਵਰੀ ਰਾਈਡਰ ਸੁੱਖ ਸਿਕੰਦਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਬਠਿੰਡੇ ਨੇੜਲੇ ਰਾਮਪੁਰਾ ਫੂਲ ਦਾ 20 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੁੱਖ ਸਿਕੰਦਰ ਮੁਹਾਲੀ ਅਤੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਦੌਰਾਨ ਜ਼ੋਮੈਟੋ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਵਲੌਗ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਲੇਖ ਦੇ ਯੂਟਿਊਬ ਚੈਨਲ ਲਈ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੀ ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਢਹਿਣ, ਛੁੱਟ ਗਈ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਡਿਲੀਵਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਘਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਕੰਮ

ਸੁੱਖ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਸਿਲਾਈ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਥੈਲੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਆਂ ਵਰਗਾ ਸਮਾਨ ਵੇਚਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਇਹੀ ਹਾਲਾਤ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਸੱਤਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਕਾਸਮੈਟਿਕ ਦੀ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।

ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਬੀਏ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਠਿਆਈ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਖੋਲ੍ਹੀ ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਕਾਨ ਸੰਭਾਲਣ ਲੱਗਿਆ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੁੱਟ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਦੱਸਣ ਮੁਤਾਬਕ ਦੁਕਾਨ ਨਹਿਰੀ ਮਹਿਕਮੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਨੋਟਿਸਾਂ ਮਗਰੋਂ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਸਾਢੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਜੇਸੀਬੀ ਨਾਲ ਕਤਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਨ ਕੱਢਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਫਰਿੱਜ ਟੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਈਆਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵੀ। "ਉਸ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ ਕੱਢੀ," ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਗਰੋਂ ਕਿਰਾਏ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਖ਼ਰਚੇ ਵੀ ਨਾ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਵਧਣ ਲੱਗਿਆ।

ਫਿਰ ਉਹ ਹਫ਼ਤਾ ਭਰ ਘੁੰਮਣ ਲਈ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਆਇਆ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਦੇ ਮੌਕੇ ਦੇਖ ਕੇ ਪਿੰਡ ਨਾ ਮੁੜਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਇਹ ਦੱਸਣ 'ਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ:

"ਪੁੱਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਵਾਕ ਤਾਂ ਕੈਨੇਡਾ-ਅਮਰੀਕਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਾਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਹੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।"

ਰਾਤ ਅੱਠ ਤੋਂ ਤੜਕੇ ਤੱਕ: ਡਿਲੀਵਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ

ਸੁੱਖ ਦੀ ਸ਼ਿਫਟ ਸ਼ਾਮ ਅੱਠ ਵਜੇ ਤੋਂ ਤੜਕੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਵਜੇ ਤੱਕ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮੁਤਾਬਕ ਦਿਨੇ ਟ੍ਰੈਫ਼ਿਕ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਾਈਟਾਂ 'ਤੇ ਸੌ-ਸੌ ਸਕਿੰਟ ਰੁਕਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੜਕਾਂ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਰਡਰ ਜਲਦੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਰ ਰਾਤ ਦਾ ਇਨਸੈਂਟਿਵ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜੋਖਮ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕੰਮ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਬਾਰਾਂ-ਇੱਕ ਵਜੇ ਉੱਠ ਕੇ ਵਲੌਗ ਐਡਿਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨੀਂਦ ਪੰਜ-ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਕੱਲਾ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਧੋਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵੀ ਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ ਭੁੱਖਾ ਹੀ ਕੰਮ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਕੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਨਾਲ ਪੈਟੀ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪਿਕਅੱਪ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਡਿਲੀਵਰੀ ਪੰਚਕੂਲਾ, ਨਿਊ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਂ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੱਕ, ਕਦੇ 17 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਾਰਾਂ ਵਜੇ ਉਹ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਨਕਸ਼ੇ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਬੜੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਰਡਰ ਦੇਣ ਗਿਆ।

ਕਮਾਈ ਅਤੇ ਖ਼ਰਚੇ: ਸਾਈਕਲ ਤੋਂ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਤੱਕ

ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਕਾਊਂਟਸ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਲਈ ਜੂਨ-ਜੁਲਾਈ ਦੀਆਂ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੰਭਿਆਂ 'ਤੇ ਪੋਸਟਰ ਲਾਏ ਅਤੇ ਕਾਰਡ ਵੰਡੇ। ਤਨਖ਼ਾਹ 12,000 ਰੁਪਏ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ 7,500 ਰੁਪਏ ਪੀਜੀ ਦੇ ਕਿਰਾਏ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਚਤ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਨਵਾਂ ਸਾਈਕਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਸਾਈਕਲ 'ਤੇ ਹੀ ਫੂਡ ਡਿਲੀਵਰੀ ਕੀਤੀ।

ਫਿਰ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਨੇ ਹਫ਼ਤਾਵਾਰੀ ਕਿਰਾਏ ਵਾਲੀ ਬੈਟਰੀ ਸਕੂਟਰੀ ਚਲਾਈ। ਸਰਵਿਸ ਮੁਫ਼ਤ ਸੀ ਅਤੇ ਬੈਟਰੀ ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਰਾਇਆ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰੋ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਗਏ ਹੋਵੋ। ਕਿਰਾਇਆ ਨਾ ਭਰਨ 'ਤੇ ਸਕੂਟਰੀ ਦੂਰੋਂ ਲੌਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸ਼ਤਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹੋਈ।

ਹੁਣ ਕਿਸ਼ਤਾਂ, ਕਮਰੇ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਖ਼ਰਚੇ ਇਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਕਮਾਈ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਕੜਾ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਸਟਾਗ੍ਰਾਮ 'ਤੇ 100 ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਣ ਦਾ ਚੈਲੰਜ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ 100 ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਖ਼ਰਚੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿਸਾਬ ਦੱਸੇਗਾ। ਉਸ ਮੁਤਾਬਕ ਮਕਸਦ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਰਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਜ਼ਬਾਨ ਨੇ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪੈਮਾਨਾ ਨਹੀਂ, ਸੁੱਖ ਦਾ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨਾਲ ਲਿਆ ਚੈਲੰਜ ਹੈ।

ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ

ਸੁੱਖ ਮੁਤਾਬਕ ਆਈਡੀ 'ਤੇ ਲੱਗਿਆ ਆਰਡਰ ਹਰ ਹਾਲ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮੀਂਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਨੇਰੀ; ਰੱਦ ਕਰਨ 'ਤੇ ਇਨਸੈਂਟਿਵ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਹੈ ਕਿ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਪੰਜ ਆਰਡਰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੀ ਛੋਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਈਡਰ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗਦੇ ਇਲਾਕੇ ਛੱਡ ਸਕੇ।

ਜਦੋਂ ਗਾਹਕ ਫ਼ੋਨ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦਾ (ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਈ ਲੋਕ ਆਰਡਰ ਕਰਕੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ), ਤਾਂ 15 ਮਿੰਟ ਕੰਪਨੀ ਗਾਹਕ ਨੂੰ ਕਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ 15 ਮਿੰਟ ਨਵਾਂ ਗਾਹਕ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਾਈਡਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਆਰਡਰ ਰੱਦ ਹੋਣੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਗਾਹਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਈਡਰ ਕਿਸੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਫ਼ੋਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਚੁੱਕੋ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਣੀ-ਚਾਹ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਗਾਹਕ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਦੁਕਾਨ ਢਹਿਣ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਰੱਖੜੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮਠਿਆਈਆਂ ਅਤੇ ਰੌਣਕ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ "ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ ਆਰਡਰ ਲਾਏ"।

ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਸੁਨੇਹਾ

ਸੁੱਖ ਮੁਤਾਬਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਵੱਧ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਛੀਆਂ ਵੀ ਹਨ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵੀ, ਇਸ ਲਈ ਬਚ ਕੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਫੜਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਮੋਟੀ ਰਕਮ ਲਾ ਕੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:

"ਮੰਨ ਕੇ ਚੱਲੋ ਪੰਜ ਲੱਖ ਲਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਗਏ... ਪੰਜ ਲੱਖ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਸੈੱਟ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਤੁਹਾਡਾ।"

ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਹੈ ਕਿ ਬਾਹਰ ਤਾਂ ਜਾਓ ਜੇ ਕੋਈ ਹੁਨਰ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਆਮ ਨੌਕਰੀਆਂ ਹੀ ਕਰਨੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਬੱਸ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਲੌਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਜੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਵੀ ਕਾਮਯਾਬ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਰਾਈਡਰਾਂ ਲਈ ਲਿਖੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੁਣਾਇਆ ਅਤੇ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਡਿਲੀਵਰੀ ਅਤੇ ਕੈਬ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ "ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਛੋਟਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ"।

ਅੱਗੇ ਉਹ ਗੱਡੀ ਲੈ ਕੇ ਕੈਬ ਚਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਦੁਕਾਨ ਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾ ਸਿਲਾਈ, ਮਾਂ ਕੱਪੜੇ ਦਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਭੈਣ ਸੂਟਾਂ ਦੀ ਕਢਾਈ-ਸਿਲਾਈ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੁਰੰਤ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਜੋੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।