ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਨਕੋਦਰ: ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੁਰੀ ਧੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ
ਪਲੱਸ ਟੂ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਮਨਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਗਾਇਕੀ, ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਓ-ਧੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
Published by Sirlekh
ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ:
ਸਿਰਲੇਖ ਦੇ ਯੂਟਿਊਬ ਚੈਨਲ ਲਈ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੀ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾ ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਸਰਦਾਰ ਮਨਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ। ਪਿਓ-ਧੀ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਥ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਮੁਤਾਬਕ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੋਡਕਾਸਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਗੀਤ ਵੀ ਗਾਏ।
ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ
ਮਨਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਧੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਚੱਲ ਵਸਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਲਾਕਾਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਲਿਆ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਭ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸਨ, “ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇਹਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ।” ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੌਕ ਉਹ ਇਸ ਧੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪੂਰੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕੀਰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਮੋਨੀਅਮ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਪਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਬਾ ਜੀ ਤੋਂ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਗਾਇਕੀ ਵੱਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ 2008 ਤੋਂ ਉਹ ਨਕੋਦਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਨਾਲ ਦਰਬਾਰੀ ਕਲਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ
ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਿਤਾ ਜਦੋਂ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਗਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਸਿਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ-ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਛੋਟੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹ ਸਕੂਲ ਦੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੀ ਆਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਪਲੱਸ ਟੂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਟੇਜ ’ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਕੀਤੇ ਗੀਤ ਵਜੋਂ ਉਸ ਨੇ “ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ” ਦਾ ਨਾਂ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਨੂਰ ਜਹਾਂ ਜੀ ਦਾ ਗੀਤ ਦੱਸਿਆ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ, “ਆਪਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੀਸ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।” ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨੂਰ ਜਹਾਂ ਅਤੇ ਨਸੀਬੋ ਲਾਲ ਨੂੰ ਸੁਣਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੂਫ਼ੀ ਕਲਾਕਾਰ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਮੁਤਾਬਕ ਜੋ ਪਿਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹੀ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਘਰ ਦਾ ਸਾਥ ਅਤੇ ਧੀ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ
ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਦੇਖੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰ-ਤਾਲ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਿੱਛੋਂ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਦੀ ਸਮੇਤ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸਾਥ ਹੈ। ਰਿਆਜ਼ ਲਈ ਬੈਠੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਟੋਕਦਾ; ਸਗੋਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਸਿੱਖ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਮਾਏ ਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ। ਪੋਡਕਾਸਟ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਰਾਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਮਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਉਸ ਨੇ ਨਿੱਘਾ ਅਤੇ ਠੰਢਾ ਦੱਸਿਆ। ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ’ਤੇ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਤਿਆਰੀ ਮਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਬਹੁਤ ਗਾਉਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸੁਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ’ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਵਟਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਤਬੀਅਤ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਰਿਆਜ਼ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਪਿਤਾ ਮੁਤਾਬਕ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਰੀਦਣੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਘਰ ਦਾ ਸੌਦਾ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ; ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੁਝ ਦੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਰਿਆਜ਼ ਵੇਲੇ ਛੋਟੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ:
“ਇੱਕ ਹੀ ਸ਼ੌਕ ਆ ਮੇਰਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਾਂ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਖੇ ਆ।” — ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ
ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਭਰੋਸਾ
ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਸੋਚ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਈ ਮਾੜਾ ਵੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ: ਚਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਪਿਓ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਧੀ ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਸਾਥ ਕਿਉਂ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਇਆ ਕਰ। ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਾਉਣੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਆਂ।” ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਲਤ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਪਿਤਾ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ।
ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਮੁਤਾਬਕ ਸੌ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਸੀ ਲੋਕ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਨਕਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਪੂਰਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਗੀਤ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਡਰ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਨਰ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮਾੜੇ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਧੀ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਆ ਤੇ ਮਾਣ ਹੀ ਰਹੂਗਾ।”
ਸਟੇਜ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ
ਸਟੇਜ ਦੇ ਡਰ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਡਰ ਮੈਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਫਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਆ।” ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਮਨਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਕੋਦਰ ਵਾਲੇ ਸਾਈਂ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਟੇਜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ ਸਮਝ ਕੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੀ ਨਾਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਲਾਂਭੇ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਗਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਹੁਣ ਸ਼ਿਵਰੰਜਨੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਸਟੇਜਾਂ ’ਤੇ ਸਰੋਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਦੇ ਹਾਰ ਲਾਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਮੁਤਾਬਕ ਗਾਵੇ, ਪਰ “ਉਹ ਨਾ ਗਾਵੇ ਜਿਹਦੇ ਨਾਲ ਘਰੇ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਵੇ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਸਿਰਫ਼ ਸੂਫ਼ੀ ਗਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ; ਲੋਕ ਗੀਤ ਬਹੁਤ ਹਨ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਗਾਉਣਾ।
ਵੀਡੀਓ ਦੇ ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੀ ਗੱਲ, ਕਿ ਧੀਆਂ ਕਿਸੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨਾਅਰੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਰੋਜ਼ਮੱਰਾ ਗੱਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ ਸਮਝਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਗੀਤ ਉੱਪਰ ਦਿੱਤੀ ਵੀਡੀਓ ਵਿੱਚ ਸੁਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
